Φωτογραφία της μακέτας με ειδικό φωτισμό

Γράμμα 07
Αρλ, 19 του Μάρτη 1889
Μου φάνηκε πως είδα μέσα στο καλό σου γράμμα τόση συγκρατημένη αδελφική αγωνία, ώστε νομίζω πως είναι χρέος μου να διακόψω τη σιωπή μου. Σου γράφω σε στιγμή απόλυτης διαύγειας κι όχι σαν τρελός, αλλά σαν ο αδερφός που ξέρεις. Να η αλήθεια. Μερικοί απ’ τους ντόπιους υπέβαλαν στο δήμαρχο (νομίζω πως λέγεται κ. Ταρντιέ) μια αναφορά (με πάνω από ογδόντα υπογραφές) όπου έλεγαν πως δεν πρέπει να κυκλοφορώ ελεύθερος ή κάτι παρόμοιο. Ο υπαστυνόμος τότε ή ο διοικητής της αστυνομίας έδωσε διαταγή να με περιορίσουν ξανά. Πάντως να ‘μαι πάλι, κάμποσες μέρες, κλειδομανταλωμένος και με φύλακες στο ζουρλοκέλι, χωρίς να ‘χει αποδειχθεί ούτε και να μπορεί κανείς ν’ αποδείξει την ενοχή μου. Εννοείται πως στα μύχια της ψυχής μου έχω ν’ απαντήσω πολλά σ’ όλ’ αυτά. Εννοείται πως δε θα θυμώσω σε κανέναν και πως, αν επιχειρήσω να δικαιολογηθώ, νομίζω πως θα ‘ναι σα να κατηγορώ τον εαυτό μου σε παρόμοια περίπτωση. Και δε γυρεύω να ενεργήσεις για να με λευτερώσεις, γιατί έχω την πεποίθηση πως όλη αυτή η σκευωρία θα καταρρεύσει. Μονάχα λέω πως θα βρεις δυσκολίες για να με λευτερώσεις. Αν δε συγκρατούσα την αγανάκτησή μου, θα με χαρακτήριζαν αμέσως για επικίνδυνο τρελό. Ας ελπίζουμε λοιπόν κάνοντας υπομονή – έπειτα, οι δυνατές συγκινήσεις θα χειροτέρευαν την κατάστασή μου. Γι’ αυτό σου παραγγέλνω σ’ αυτό μου το γράμμα να μην ανακατευτείς σ’ αυτήν την υπόθεση, παρά να τους αφήσεις να κάνουν ό,τι θέλουν. Αν επενέβαινες, ίσως να μπέρδευες αυτήν την υπόθεση. Κ’ ένας λόγος παραπάνω είναι που, ενώ είμαι απόλυτα ήσυχος, μπορώ εύκολα να ξαναπέσω σ’ έναν καινούριο παροξυσμό από καινούριες συγκινήσεις. Καταλαβαίνεις, λοιπόν, πως ένιωσα σα να μου ‘δωσαν μια ματσουκιά κατάστηθα όταν είδα πως βρέθηκαν εδώ τόσοι δειλοί για να ενωθούν ενάντια σε έναν μονάχα άνθρωπο κι αυτόν άρρωστο. Λοιπόν αυτά για να ξέρεις – όσον αφορά την ψυχική μου κατάσταση, είμαι πολύ κλονισμένος, όμως ξαναβρήκα αρκετή ηρεμία για να μη θυμώσω. Έπειτα, η ταπεινοφροσύνη μού ταιριάζει ύστερα από τόσες επανειλημμένες κρίσεις. Κάνω, λοιπόν, υπομονή.

Mockup photo with special lighting

 Letter 07
Arles, March 19, 1889
I seemed to see in your kind letter so much restrained brotherly anxiety, that I think it my duty to break my silence. I am writing to you in a moment of absolute clarity and not like a madman, but like the brother you know. Here’s the truth. Some of the locals submitted to the mayor (I think his name is Mr. Tardieu) a petition (with over eighty signatures) saying that I shouldn’t walk around freely or something like that. The deputy constable then or the police commander gave the order to restrain me again. However, for a few days I will be locked up and with guards in the prison cell, without my guilt being proven or anyone being able to prove it. It goes without saying that in the depths of my soul I have a lot to answer to all of this. It goes without saying that I will not be angry with anyone and that, if I try to justify myself, I think it will be like accusing myself in a similar case. And I’m not looking for you to act to relieve me, because I’m convinced that all this nonsense will collapse. I am only saying that you will find difficulties in order to relieve me. If I did not contain my indignation, I would immediately be labeled a dangerous lunatic. So let’s hope by being patient – ​​then strong emotions would make my condition worse. Therefore I command you in this letter of mine not to meddle in this affair, but to let them do as they please. If you interfered, you might confuse this case. And one more reason is that, while I am perfectly calm, I can easily fall back into a new frenzy from new emotions. You understand, then, that I felt as if I had been given a beating when I saw that so many cowards were found here to unite against a single man, and that he was sick. So just so you know – as far as my mental state is concerned, I’m pretty shaken up, but I’ve regained enough composure not to get angry. Then humility suits me after so many repeated judgments. So, I am patient.